بازنشسته ایی که امروز تولیدکننده کفش است

صنعت كفش یكی از ظرفیت‌های بالقوه اقتصادی ایران محسوب می‌شود. این صنعت با وجود رخ‌نمایی نیمه‌موفق خود طی دهه 60 و در بازارهای منطقه‌ای، در دهه‌های بعدی با ورود بی‌حساب و كتاب محصولات بی‌كیفیت و البته ارزان‌قیمت چینی به كشور، لطمات اساسی دید و امروز با وجود تمامی زمینه‌های لازم برای ایجاد رونق اقتصادی، به دلیل برخی ‌از بی‌تدبیری‌ها و سوءمدیریت‌ها، هنوز شاهد تلاش نیمه‌جان این بخش تولیدی در كشور هستیم.

گفت وگوی خبرنگار صادقان با جانبازوعضو وابسته سپاه خراسان رضوی

صادقان/ صنعت کفش یکی از ظرفیت‌های بالقوه اقتصادی ایران محسوب می‌شود. این صنعت با وجود رخ‌نمایی نیمه‌موفق خود طی دهه ۶۰ و در بازارهای منطقه‌ای، در دهه‌های بعدی با ورود بی‌حساب و کتاب محصولات بی‌کیفیت و البته ارزان‌قیمت چینی به کشور، لطمات اساسی دید و امروز با وجود تمامی زمینه‌های لازم برای ایجاد رونق اقتصادی، به دلیل برخی ‌از بی‌تدبیری‌ها و سوءمدیریت‌ها، هنوز شاهد تلاش نیمه‌جان این بخش تولیدی در کشور هستیم.
امروزه قطب‌های تولیدی کفش ایرانی، شهرهای تبریز و تهران هستند، ولی علاوه بر اینها که نام‌شان در این حرفه زبانزد شده است، در برخی شهرهای دیگر کشور هستند کارخانه‌هایی که کمر همت بسته‌اند تا برای اعتلای اقتصادی کشور، چرخ تولید را سرعت بدهند.
علی سلیمان‌پورمتولد سال ۱۳۴۳ با تجربه کاری بیش از دو دهه، اکنون یکی از مجهزترین کارخانه‌های تولید کفش کشور در شهر سبزوار را در اختیار دارد.
از جنگ نظامی تا جنگ اقتصادی
وقتی از سلیمان‌پور که بازنشسته سپاه و از رزمندگان جبهه و جنگ است درباره انگیزه‌اش از ورود به این حرفه و راه‌اندازی کارخانه تولید کفش سؤال می‌کنم، او از علاقه‌اش به تولید و رونق کسب‌وکار در کشور می‌گوید و اینکه ملت ایران با سابقه درخشان و غرورآفرین ۴۰ ساله خود به خصوص پیروزی‌های بزرگی که به دست جوانان میهن در هشت سال جنگ تحمیلی به دست آورد، امروز نباید در حوزه اقتصادی خود را در برابر دشمن دست بسته احساس کند. علت اصلی تلاش و حضور وی در حوزه تولید نیز کمک به رونق اقتصادی است.
سلیمان‌پور درباره نحوه آشنایی‌اش با صنعت کفش می‌گوید: «در سال ۶۸ وضعیت اقتصادی کشور بسیار نامناسب‌تر از مقطع فعلی بود و علاوه بر تحریم‌های خارجی، وضعیت پس از جنگ موجب شده بود کشور عملاً برای ایجاد تحرک اقتصادی و رونق کسب‌وکار ذخیره ارزی نداشته باشد. در این سال با دو فعال تولیدکننده کفش آشنا شدم و با شراکت آنها، به این صنعت ورود کردم. در سال ۷۰ صادرات کفش به مشکل برخورد و من به دلیل نداشتن سرمایه کافی برای ادامه تولید، در کنار شغل پاسداری، دفتر پخش کفش راه‌اندازی کردم و تا سال ۸۰ در این حوزه فعال بودم. در این مدت ده ساله توانستم کمی اندوخته مالی داشته باشم. به همین دلیل تحقیقاتی برای راه‌اندازی و تجهیز کارخانه تولید کفش از قطب‌های تولیدی این محصول در کشور انجام دادم.»
او با وجود آشنایی نسبی از این صنعت، پیش از راه‌اندازی کارخانه‌اش در سبزوار، حدود یک ماهی برای تحقیق و کسب تجربه از فعالان برتر حوزه کفش کشور به شهرهای تبریز، تهران و قم سفر می کند. سلیمان‌پور می‌گوید: «پس از انجام تحقیقات کافی که به نظر من برای شروع هر فعالیت اقتصادی لازم و ضروری است، در سال ۸۱ زمینی به مساحت ۵ هزار و ۶۴۰ متر خریدم و با ساخت قسمت‌های مختلف اداری، سرایداری، انبار و سالن تولید و… و خرید و راه‌اندازی خط تولید کفش با دستگاه‌های روز ایتالیایی، در سال ۸۳ اقدام به شروع تولید کردم.»
بدقولی مسئولان کار دستم داد
این تولیدکننده به پیشنهاد توسعه خط تولید کارخانه با تلاش استانداری استان خراسان در سال ۸۳ نیز اشاره کرده و اینکه قرار بود هزینه یک میلیاردی واردات خط تولید چکمه‌های ایمنی را از ایتالیا به او بدهند، ولی پس از ثبت سفارش دستگاه‌ها، این تأمین اعتبار انجام نمی‌شود و او با آن همه سابقه خوش‌حسابی و سوابق جانبازی و پاسداری و چهره موجه اجتماعی در دست‌انداز شدید اقتصادی می‌افتد و بدهی‌های بانکی‌اش موجب می‌شود تمامی دارایی‌اش به مصادره بانک درآید.
با وجود تمامی مشکلات اقتصادی که معمولاً هر تولیدکننده‌ای با آنها مواجه می‌شود و ممکن است تلخی شکست‌ را بچشد، اما سلیمان‌پور از ادامه راه خسته نشده و کارخانه را تعطیل نمی‌کند. او می‌گوید: «با تمامی سختی‌ها و با وجود کاهش تعداد نیروی ۷۰ نفری کارخانه از سال ۸۹ تا سال ۹۱، توانستم با فروش تمامی دارایی‌هایم و قرض گرفتن از دوستان بخش بزرگی از بدهی بانکی‌ام را تسویه کنم و اکنون دوباره تلاش دارم که کارخانه را در آینده به توان کاری ۱۰۰ درصدی برسانم.» «شرکت تولیدی صنعتی کفش شرق» اکنون با توان ۱۵ درصدی و با ۱۴ نیروی کار مستقیم فعال است و تنها به دلیل نبود سرمایه در گردش، دو خط بزرگ تولیدی این کارخانه که قابلیت اشتغال ۵۰ نفر و تولید صدها نوع کفش را دارد، حاضر و آماده و بدون هیچ مشکل و کمبود قطعه‌ای و صنعتی، تعطیل و در حال خاک خوردن است.
تولید چکمه های ایمنی و کشاورزی
با وجود این، در بخش فعال کارخانه روزانه بین ۳۵۰ تا ۴۰۰ جفت چکمه ایمنی و کشاورزی تولید شده و با نام معروف تجاری «شتر شرق»، روانه بازار مشهد و شهرستان‌های اطراف آن و بازار پایتخت می‌شود.
سلیمان‌پور این را هم می‌گوید که تولیدات کارخانه‌اش زمینه مناسب صادراتی نیز دارد و تاکنون چندین مرحله از تولیداتش به کشورهای همجوار عراق، افغانستان و امارات صادر شده است و امسال با بالا رفتن قیمت ارز در کشور، محصولات ما در رقابت با محصولات کشورهای اروپایی، به‌صرفه‌تر شده و امکان رقابت و زمینه صادرات به این کشورها نیز فراهم است.